Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон бо Президенти Федератсияи Россия Владимир Путин суҳбати телефонӣ анҷом доданд

Имрӯз Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо Президенти Федератсияи Россия муҳтарам Владимир Путин суҳбати телефонӣ анҷом доданд.

Дар ҷараёни суҳбат президентҳо як қатор масъалаҳои ҷории муносибатҳои шарикии стратегии Тоҷикистону Россияро мавриди муҳокима қарор дода, масъалаҳои алоҳидаи мубрами минтақавӣ ва байналмилалиро баррасӣ карданд.

Ҷонибҳо аз вазъи вобаста бо сирояти коронавирус, ки дар миқёси ҷаҳонӣ ҳамоно хеле ҳам муташанниҷ боқӣ мемонад, изҳори нигаронӣ карда, дар хусуси тадбирҳое, ки ҷиҳати паст кардани хатари паҳншавии пандемияи «КОВИД-19» дар ду кишвар андешида мешаванд, мубодилаи иттилоъ анҷом доданд.

Қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон Оид ба тадбирҳои амалисозии фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 5 июни соли 2020, №1544 «Дар бораи пешгирии таъсири бемории сироятии СOVID-19 ба соҳаҳои иҷтимоию иқтисодии Ҷумҳурии Тоҷикистон»

ҲУКУМАТИ ҶУМҲУРИИ ТОҶИКИСТОН
ҚАРОР

аз 11 июли соли 2020 №401
ш. Душанбе

Оид ба тадбирҳои амалисозии фармони Президенти
Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 5 июни соли 2020, №1544 «Дар бораи
пешгирии таъсири бемории сироятии СOVID-19 ба соҳаҳои
иҷтимоию иқтисодии Ҷумҳурии Тоҷикистон»

Мутобиқи моддаи 16 Қонуни конститутсионии Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон» ва бо мақсади амалӣ намудани фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 5 июни соли 2020, №1544 «Дар бораи пешгирии таъсири бемории сироятии СOVID-19 ба соҳаҳои иҷтимоию иқтисодии Ҷумҳурии Тоҷикистон», Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон қарор мекунад:

Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон дар як қатор мақомоти қудратӣ ва давлатӣ тағйироти кадрӣ ба амал оварданд

Дирӯз Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо содир намудани фармону амрҳо ва қарорҳои Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон дар ҳайати фармондеҳии Қӯшунҳои сарҳадии Кумитаи давлатии амнияти миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон, роҳбарони воҳидҳои сохтори Дастгоҳи иҷроияи Президент ва дигар мақомоти давлатӣ тағйироти кадрӣ ба амал оварданд.

Бо Фармонҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Пиракзода Ҳикматулло аз вазифаи муовини якуми Фармондеҳи Қӯшунҳои сарҳадӣ — сардори Сарситоди Қӯшунҳои сарҳадии Кумитаи давлатии амнияти миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон озод ва Насимҷон Раҷабзода ба ин вазифа таъйин гардид.

Бо Қарорҳои Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон Пиракзода Ҳикматулло Сардори Донишкадаи олии сарҳадии Кумитаи давлатии амнияти миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон таъйин гардида, Бадриддин Мирзозода бо сабаби ба кори дигар гузаштанаш аз ин вазифа озод карда шуд.

ҲАҚИҚАТИ ТАЪРИХ

Миллате, ки дар тӯли таърих борҳо бо кашмакашиҳои зиёд, иғвоҳои сиёсӣ, фарҳангӣ ва динӣ рӯ ба рӯ гардида ба худ таҷрибаи комил ҳосил намуда аз гузаштаи худ ибрат мегирифт. Зина ба зина бо душманонаш сахттар мубориза мебурд ва дар ҳама ҳол аз забону фарҳангу расму оинаш ҳимоят мекард. Соҳибтамаддун будани худро борҳо собит сохтааст, ки дар мисоли мардони поквиҷдон, ватанхоҳ ва хокдӯсташ онро  дидан мумкин аст.  Куруши Кабир аз аввалин касоне буд, ки сохти давлатдорӣ, ҳимояи ҳуқуқ ва озодиҳои инсон (Эъломияи ҳуқуқи башар) -ро аз худ ба ҷаҳониён мерос гузошт. Яъне тоҷикон аввалин маротиба хостори соҳибҳуқуқ будани башарият дар рӯӣ замин буданд. Зардушт фарҳангӣ инсондӯстиро дар мисоли “Пиндори нек, гуфтори нек, рафтори нек” таҷассум кард, ки баъдтар дар адабиёти тамоми ҷаҳон ин мафҳум ҷойгоҳи хосро касб намуд. То имрӯз бо гузашти ҳазорсолаҳо ҳанӯз мардум барои комил намудани ҳамин андеша талош меварзанд ва бо пайравӣ ба он қавоиди зиндагиашонро месозанд. Меросбарони асили онҳо низ кам набуданд, ки ононро дар мисоли Ардашери Бобакон, Спитамен, Деваштич, Олӣ Сомон, Муқаннаъ, Темурмалик, Восеъ дидан мумкин аст. Аммо дар ҳар давру замон худхоҳ, бадхоҳ, худфурӯш, ватанфурӯш, фарҳангфурӯш ва хокфурӯшон низ пайдо мешуданд ва ба решаи ҳастии миллати тоҷик табар мезаданд. Вале ин табар дар охир ба сари худашон, ки ҳомили тафаккури дигарон буд бармехӯрд. Ин ду тоифаро, ки дар боло зикр кардем то ҳанӯз номашон вирди забони мардум аст, ки аввалиро ҚАҲРАМОН ва дигариро ХОИН ном мебаранд.

Душманони миллати тоҷик дар ҳар давру замон чӣ дохилӣ, чӣ хориҷӣ кам набуданд. Ҳамин боис мешуд, ки аз сарҳо калламанора месохтанд ва узангуи аспҳои худро ба хун меолонданд. Лозим ба ёдоварист, ки дар ин моҷаро хуни касифи хиёнатпешагон низ рехта мешуд ва боз хуни поки шаҳидонро олуда месохт. Ин моҷаро дар забти муғулҳо Осиёи Миёнаро ё ҳуҷуми Искандари  Мақдунӣ бар зидди Доро, ки онро дар  “Шарафнома”-и Низомии Ганҷавӣ  дидан мумкин аст. Ду сарҳанги ғаддори шоҳ Доро баҳри молу сарват ба назди Искандари Мақдунӣ меоянд ва арз мекунанд, ки агар ту ба мо молу сарват инъом намоӣ мо фардо дар набард шоҳ Дороро ба қатл мерасонем. Ҳарчанд, ки Искандари Мақдунӣ ба ин амал бовар надошт, вале кӣ дӯст надорад, ки “Ҳарифро бо дасти ҳариф мағлуб созад”? ба ин амал розӣ шуд. Пас он ду сарҳанги хоин фардояш дар набард ба шоҳ Доро ба таъбири Низомӣ “Теғи паҳлӯшикоф” заданд ва назди Искандар муҷда оварданд. Искандар, вақте ки  шоҳ Дороро дар хоку хун ниҳон дид аз ӯ се панд шунид ва аввалӣ ин буд: